பெரிதினும் பெரிது

பெரிதினும் பெரிது கேட்க 

ஆசையாகத் தானிருக்கிறது..

சிறிதினும் சிறிது கிடைக்கவே

போராட வேண்டியிருப்பதால்

சிறிது கிடைத்தாலே

பெரிதெனெ மகிழ

பழக்கப்பட்டுவிட்டது

பழக்கங்களுக்கு அடிமையான

மனம்.

முரண்களும், உடன்களும்

முரண்களைத் தீர்த்துவிடுவதால்

யாது பயனுமில்லை..

உடன்பாடுகள் மட்டுமே

உறவுக்கானதல்ல..

முரண்களும் கூடத்தான்..

முரணை அழித்துவிடுவதால்

அதன் சமன் பாதிக்கப்படும்

சேர்ந்தே இருக்கட்டும்

முரண்களும், உடன்களும்

என்னையும் உன்னையும் போல்..

குறுஞ்செய்தி

என் தனிமையை 

தின்று தீர்க்க 

நீயனுப்பிய 

குறுஞ்செய்திகள்

நிரம்பி வழிகிறது

என் அலைபேசியில்.. 

பசியூட்டும் 

அட்சயப்பாத்திரமாய்..

காயங்கள்

நேற்றைய காயங்கள் வேண்டாம்

நாளைய மாயங்கள் வேண்டாம்

இன்றைய சாயங்களே போதும்

கொஞ்சம் வண்ணங்களோடு

வாழ்ந்திருக்க..

விளக்கம்

அடிக்கடி

விளக்கம் சொல்ல

காதலொன்றும் மறைபொருளல்ல..

உணரத்தான் கூடும்

அதன் பிசிபிசுப்பையும்

வழவழப்பையும்..

வாழப்பிரியப்படும் ஏக்கம்..

என் இரவுகளில் கரைந்துருகி 

பகல்களின் சாலைகளில் 

வழிந்தோடுமென் நேசத்தை

காலத்தின் கைப்பையிலிருந்து 

மீட்டுவிடும் முயற்சியில்

தோற்பதே வாடிக்கையாயிருக்கிறது..

என்றேனும் வெற்றிகிட்டிவிடுமென

நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்றில் 

ஓடிக் கொண்டிருக்கிறதென் நேசம் 

வாகனங்களில் அடிபட்டுவிடாத 

எச்சரிக்கையுடனும்..

வாழப்பிரியப்படும் ஏக்கத்துடனும்..

வெற்றி தோல்வி..

என் தூக்கத்தை

கனவுகள் கைப்பற்றுகின்றன..

கனவுகளில் 

விருப்பும். வெறுப்புமுள்ள

அறிமுகமற்ற, அறிமுகமுள்ள

சில பேர்

தன் விருப்பம் போல் உலவுகின்றனர்..

அவர்களை விரட்டும் முயற்சியில்

வெற்றி தோல்வி காணுமுன்

அதிகாலை வந்து விடுகிறது..

சில நாட்களுக்குப் பின் 

முடிவொன்றைக் கைக்கொண்டேன்

‘பழிக்குப்பழி வாங்க‘ 

என் கனவுகளில் துரத்தியவர்களின் 

கனவுகளில் நுழைந்து

தாக்கலாமெனத் திட்டமிட்டேன்

சொல்லிவைத்தாற்போல்

அத்தனைபேர் கனவிலும்

அவரவர் உருவங்களே

உலவிக் கொண்டிருந்தது..

உடனடியாகத் திரும்பி

என் கனவில் புகுந்து 

உற்றுக் கவனித்தேன்

என் நிழலையொத்த

உருவங்கள் நிழலாடின..

பரிச்சயமற்ற சாலையோரங்களில்

எல்லாவற்றையும் 

சொல்லிவிட்டால்

பின் எதைத்தான் 

உள்ளிருத்தி வைப்பது?

எல்லாவற்றையும் 

கேட்டுவிட்டால்

பின் என்னதானிருக்கும்

சொல்வதற்கு?

தேவையானதை கேட்டும், சொல்லியும்

அனாவசியத்தை விட்டும், விலகியும்

நடக்கலாம்..

பரிச்சயமற்ற சாலையோரங்களில்

அவ்வப்போது எட்டிப்பார்க்கும்

மஞ்சள் நிறப்பூக்களையும்

கோடை வெயிலை மறைத்து நிற்கும்

வெண்மேகத்தையும்

தந்து செல்லும் 

புரிதலினூடாகும் நம் வாழ்க்கை..

தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே

தனியறையில் 

நிகழ்ந்த 

அந்த துயர சம்பவத்தை

அக்கணமே

யாரிடமாவது 

சொல்ல வேண்டுமென துடித்து

உள்ளூர் தோழியொருத்திக்கு

எண்ணழுத்தினேன்..

தொடர்பு எல்லைக்கு

வெளியேயிருப்பதாக சொல்லியது

பதிவு செய்யப்பட்ட குரல்..

அடுத்து

நெடுந்தொலைவிலிருக்கும் 

தோழிக்கு அழைக்க 

மாதக் கூட்டத்திலிருப்பதாகச் சொல்லி 

அழைப்பைத் துண்டித்தால்..

என்னவனுக்கு 

தொடர்புகொள்ள

அழைப்பு முழுமையாய் சென்று

நின்றுவிட்டது.. 

வேறுதுவும் 

செய்யத் தோன்றாமல்

வலிகளையெல்லாம்

முடிந்தவரை வார்த்தைகளாக்கி

வடித்து விட்டு

கவிழ்ந்து படுத்தேன்..

ஒற்றை இறகு

அடிபட்டோ

நோயுற்றோ

சிகிச்சைக்காகக்

கொண்டுவரப்படும்

பறவைகளுக்கான மருத்துவமனையில் 

வலிகொண்ட ஒற்றை இறகையும்

சுமக்க இயலாமல் 

வரிசையில் தடுமாறி நிற்கிறேன்..

குடிநீரும், உணவும்

தந்து செல்லும்

அந்த மூதாட்டியின்

கண்களில் தெறிக்கும் அன்பில்

வலிகளை ஒப்புக் கொடுக்கிறேன்..

ஒட்ட வைக்க இயலா

ஒற்றை இறகும்

உதிர்ந்தபின் 

நீச்சல் கற்க துவங்குகிறேன்.. 

கடலடியில் 

எனக்கான 

புது உலகை நிறுவுவதற்காக!

நமது நிழல்கள்..

நீயும் நானும்

எங்கே நின்று கொண்டிருக்கிறோம் 

என்பதை

புரிந்து கொள்ளக் கூடியது..

இந்த இரவில் நாம் பேசும் 

வார்த்தைகள் என்கிறாய்..

நீ எனக்குள்ளும்

நான் உனக்குள்ளும்

இருப்பதை மறைத்துக்

கொண்டு பேசுவதை

கேலி செய்கின்றன

நமது நிழல்கள்..

பேராண்மை

நீ 

வெட்டியெறிந்த நேசத்தை

கையிலேந்தியபடி

நெடுஞ்சாலையோரத்தில்

மயங்கிக் கிடக்கிறேன்..

கண்டுகொள்ளப்படாத 

எனது நேசமும்

தேற்றுவாரின்றி

தலைவிரிகோலமாய்

புரண்டழுகிறது..

குற்றுயிராய்

கிடக்கும் அதற்கு 

இறுதிச் சடங்குகள் 

செய்யவேனும் 

வந்துவிடு..

உனது பேராண்மைமிக்க 

பிடிவாதத்தை விட்டுவிட்டு..

நீயுரைத்த சொற்கள்..

நெடுந்தொலைவுக்கு 

துரத்தியடிக்கிறது..

உனது மௌனத்தை 

உடைத்து 

நீயுரைத்த சொற்கள்..

உனது பொய்மைகளின் 

பின்னே இருக்கும் 

உண்மைகளின்

பிம்பத்தை அறிந்திருக்கிறேன்..

ஏதோ ஒன்றிற்காக

ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லி

நழுவுகிறாய்..

யாதொரு வழியும் 

புலப்படாமல் 

உனது நிழலைச் சுற்றியே

பின்னிக் கிடக்கிறேன்..

அழிவுறா எழுத்து

சிதைவுற்ற பொழுதுகளை

சீராக்கியும்

மங்கிப் போன கனவுகளுக்கு 

ஒளியேற்றியும்

வெறிச்சோடியிருந்தயென் பூமியில் 

விதையூன்றியும்

மேகங்களைத் திரட்டி

மழைபொழிந்தும்

பசுமை நிறைத்த உன் நேசத்திற்கு

எதைக் கொடுத்து ஈடாக்குவேன்?

அழிவுறா எழுத்துக்களில்

உன்னை வாழவைப்பதை தவிர.. 

ஒற்றை வார்த்தை

நீ

முன்னர் உதிர்த்த 

ஒற்றை வார்த்தையின் 

கைப்பிடித்து 

நெடுந்தூரம் வந்துவிட்டேன்..

இது ஒருவழிப்பாதைதான்

உடன் நீயும் வரலாம்

திரும்ப இயலாது..

மறந்துவிடாதே

திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ள

வார்த்தைகள்

வெறும் பொருளல்ல.. 

நீயும், நானும், முதல் முத்தமும்..

உன் மீதான நேசத்தை

வானில் ஒளித்து வைத்து விட்டு 

ஏறிட்டுப் பாரென்றேன்

மேகத்தில் மிதந்தாய்..

மழையில் பொதித்து விட்டு

நனையச் சொன்னேன்..

வானவில்லின் வண்ணங்களில்

பிரமித்தாய்..

மண்ணில் புதைத்து விட்டு

தோண்டிப் பாரென்றேன்..

விதையொன்றை ஊன்றினாய்..

ஆலமரத்தின் பொந்தில் அடைத்துவிட்டு

சுற்றிப் பாரென்றேன்

விழுதுகளில் ஊஞ்சலாடினாய்..

இறுதியில் 

உள்ளத்திலிருந்து பிடுங்கி

உதடுகளேற்றி

ஒற்றை முத்தமிட்டு நகர்ந்தேன்

பேச்சற்று பின் தொடர்ந்தாய்..

அந்த சாலையில் 

இப்போது 

நீயும், நானும், முதல் முத்தமும்..

இனிமையானவன்.

இதயத்தில் 

யாரோ ஓங்கி

அறைவது போலான வலி

அழுது தீர்க்கிறேன்

உருண்டு புரளுகிறேன்..

இரத்தம் சொட்ட சொட்ட 

சிறிது நேரத்தில் 

வலி குறைந்து தூங்கிப் போகிறேன்..

காலையில் என்னைச் சுற்றி 

மொய்த்துக் கிடந்தன எறும்புகள்..

என் கண்ணீருக்கு காரணமானவன் 

இனிமையானவன்.

வலி

இந்த வலி 

பரிச்சயமானதல்ல..

முன்பின் கண்டறியாத

அதன் செய்கைகள்

ஒரு செயலையும் செய்யவிடாமல்

பசியுறக்கம் மறக்கச் செய்து

கட்டுண்டு கிடக்கச் செய்கிறது

கட்டற்றும் அலைய வைக்கிறது..

பிறர் சொல்லியும் புரியாத 

இந்த வலியை

அனுபவிப்பதில் 

அனுகூலமுமுண்டு..

வலியின் அறிமுகம் ஒருவேளை

உண்மையை பறைசாற்றலாம்.. 

நம்பிக்கை

வசீகரிக்கவும்

நெருங்கி அன்பு செய்யவுமான

எனக்கான சாத்தியங்களை

ஒளித்து வைக்கப் போவதில்லை..

எப்போதும் போலான 

அல்லது 

அதைவிட இன்னும்

மேலானவற்றை 

உருவாக்க முயல்கிறேன்..

‘நம்பிக்கை’ எனும் வார்த்தைக்கு

உயிர் கொடுக்கும் சிலரில் 

நானும் இருந்துவிட்டு போகிறேன்.. 

ஆட்டம்

மைதானத்திலிருந்து

ஆட்டமிழந்து வெளியேறும்

வீரனுக்கும்..

நேசத்திலிருந்து வலியுடன் 

திரும்பும் மனதுக்கும்

பெரிய வித்தியாசம் 

ஒன்றுமில்லை..

மைதானமும், நேசமும்

மாறப்போவதில்லை..

வீரனும், மனமும்

விளையாடுவதை

நிறுத்தப் போவதில்லை..

மைதானம்

நேசம்

வாழ்க்கை

அனைத்தும் வட்டமானது..

விட்ட இடத்திலிருந்து

ஆட்டம் துவங்கும்..