அலைபேசி

இறந்து கிடக்கிறது 

என் அலைபேசி 

உன் அழைப்புக்களின்றி..

உயிர்ப்பி

ஒரு துண்டித்த அழைப்பிலாவது 

‘சதா’ரணமானது

நீ அணைக்கத் தவறும்

எனது அழைப்புகள்

உனக்கு சாதாரணமானதே..

எனக்கு 

‘சதா’ரணமானது.. 

தனி இசை

உனக்கென தனி இசையினைப் 

பொருத்தியிருக்கிறேன்.. 

ஒவ்வொரு முறை 

அலைபேசி அலறும் போதெல்லாம் 

நீதானென

ஆவலோடு அணைக்கும் 

என்னை ஏமாற்றும் 

பிறருடைய அழைப்புகளைத் தவிர்க்க.. 

காலத்தின் கோப்பை

என்னுடைய அழைப்பை

அலட்சியப்படுத்துகிறாய்..

பிறகு பேசலாமென

பதிலுக்குக் காத்திராமல்

துண்டிக்கிறாய்..

பரிதாபத்துடன்

திரும்பும்

மிதமிஞ்சிய நேசத்தின் 

நிலை கண்டு 

வலிக்கத்தான் செய்கிறது..

இருப்பினும்

எப்போதாவது 

நீ வேண்டி நிற்க

நேருமென 

பதப்படுத்தி வைக்கிறேன்

களங்கமற்ற நேசத்தை

காலத்தின் கோப்பைக்குள்.. 

இது வேலை நேரம்

காதல் செய்வதா?

வேலை செய்வதா?

குழப்பத்துடன் சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன்..

வேலை காதலையும் 

காதல் வேலையையும்

அனுமதிப்பதில்லை..

சிறிது உட்கார்ந்து யோசித்தேன்..

இரண்டிற்கும் சமமான 

நேரத்தை

ஒதுக்கலாமென்றல்

காதலும் வேலையும்

ஒன்றானதல்ல..

சிறிது எழுந்து யோசித்தேன்..

காதலை வேலையாகவும்

வேலையைக் காதலாகவும்

செய்யலாமெனில் 

நிகழ்த்துதலில் ஏற்படும்

சிரமங்கள் உறுத்தின..

சிறிது நடந்து யோசித்தேன்..

ரகசியம் பிடிபட்டது

காதல் நேரத்தில் 

காதலையும்

வேலை நேரத்தில் 

வேலையையும் 

செய்வதென தீர்மானிக்கையில்

அவனிடமிருந்து

குறுஞ்செய்தி வந்தது..

அலைபேசியை அணைத்து விட்டு 

கணிணியை இயக்கினேன்..

இது வேலை நேரம்.